دست گذاشتم رو یکی

که یک قشون خاطر خواشن

همشون هنر دارن یا شاعرن یا نقاشن

 یاکه پشت پنجره باگریه گیتار میزنن

یا که مجنون میشن و تو کوچه ها جار میزن

دست گذاشتم رویکی که مجنونا دیونشن

همه ی شاهزاده ها دربون در خونشندست گذاشتم رو یکی که رنگ چشماش روشنه

شمشاد همسایمون پیش قدش یه سوزنه

دست گذاشتم روکسی که طعم لبهاش عسله

کمترین شهری که میشنوی از اون یک غزله

دست گذاشتم رو یکی که ماه ازش طلب داره

خورشید از شعله ی چشمای اون که تب داره

دست گذاشتم رویکی که همه دو.ر و برشن

مردشن دیوونشن مجوننشن پرپرشن

دست گذاشتم رویکی که عاشقاش زیادین

همه جورشو داره هم عجیبن هم عادین

دست گذاشتم رویکی که نه سفیده نه سیا

 ظاهرش گندمیه اماچشماشه کیمیا

دست گذاشتم رویکی که داشتنش خوابه هنوز

کمترین شاگرد چشماش خودمهتابه هنوز

دست گذاشتم رو یکی که کهکشون قایقشه

اونقدر دسش دارن هرکی خوبه عاشقشه

دست گذاشتم رو یکی که خندشم نفس داره

تو تموم نقشه های خوب دنیا دس داره

دست گذاشتم رویکی...مارو چه به فرشته ها

برو شاعر تو بمون و عشق دست نوشته ها

دست گذاشتی رو یکی که از تو خندش میگیره

اینارو دلم میگه .میگه و بعدش میمیره

دست گذاشتن رویکی اسون اما ساده نیست

توی اینجور بازیا خب همیشه اراده نیست

مینویسم که دیگه رو هیچکسی دست نمیذارم

اما نه دروغه من هنوز دوستش دارم

دست گذاشتم حالا رو قلبمو چشمامو سرم

تا مثل توی غصه ها بتونم از یاد ببرم

ولی دست عاقلتره مونده روی همین یکی

چرا من بذارم رو قلب و چشمام الکی

ای جدایی تو بهترین بهانه ی گریستن!

بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

ای نوازش تو بهترین امید زیستن!

در کنار تو

من ز اوج لذتی نگفتنی گذشته ام.

خوب خوب نازنین من!

نام تو مرا همیشه مست میکند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهای ناب!

نام تو اگر چه بهترین سرود زندگی است

من ترا به خلوت خدایی خیال خود

"بهترین بهترین من"خطاب می کنم

بهترین بهترین من!

از دل افروز ترين روز جهان،

خاطره اي با من هست.

به شما ارزاني :

سحري بود و هنوز،

گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود .

گل ياس،

عشق در جان هوا ريخته بود .

من به ديدار سحر مي رفتم

نفسم با نفس ياس درآميخته بود .

***

مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم : (( هاي !

 بسراي اي دل شيدا، بسراي .

اين دل افروزترين روز جهان را بنگر !

تو دلاويز ترين شعر جهان را بسراي !

آسمان، ياس، سحر، ماه، نسيم،

روح درجسم جهان ريخته اند،

شور و شوق تو برانگيخته اند،

تو هم اي مرغك تنها، بسراي !

همه درهاي رهائي بسته ست،

تا گشائي به نسيم سخني، پنجرهاي را، بسراي !

بسراي ... ))

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتم !

***

در افق، پشت سرا پرده نور

باغ هاي گل سرخ،

شاخه گسترده به مهر،

غنچه آورده به ناز،

دم به دم از نفس باد سحر؛

غنچه ها مي شد باز .

غنچه ها مي رسد باز،

باغ هاي گل سرخ،

باغ هاي گل سرخ،

يك گل سرخ درشت از دل دريا برخاست !
چون گل افشاني لبخند تو،

در لحظه شيرين شكفتن !

خورشيد !

چه فروغي به جهان مي بخشيد !

چه شكوهي ... !

همه عالم به تماشا برخاست !

من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي گشتم !

***

دو كبوتر در اوج،

بال در بال گذر مي كردند .

دو صنوبر در باغ،

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلي مي خواندند .

مرغ دريائي، با جفت خود، از ساحل دور

رو نهادند به دروازه نور ...

چمن خاطر من نيز ز جان مايه عشق،

در سرا پرده دل

غنچه اي مي پرورد،

- هديه اي مي آورد -

برگ هايش كم كم باز شدند !

برگ ها باز شدند :

ـ « ... يافتم ! يافتم ! آن نكته كه مي خواستمش !

با شكوفائي خورشيد و ،

گل افشاني لبخند تو،

آراستمش !

تار و پودش را از خوبي و مهر،

خوشتر از تافته ياس و سحربافته ام :

(( دوستت دارم )) را

من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام !

***

 اين گل سرخ من است !

دامني پر كن ازين گل كه دهي هديه به خلق،

كه بري خانه دشمن !

كه فشاني بر دوست !

راز خوشبختي هر كس به پراكندن اوست !

در دل مردم عالم، به خدا،

نور خواهد پاشيد،

روح خواهد بخشيد . »

تو هم، اي خوب من ! اين نكته به تكرار بگو !

اين دلاويزترين حرف جهان را، همه وقت،

نه به يك بار و به ده بار، كه صد بار بگو !

« دوستم داري » ؟ را از من بسيار بپرس !

« دوستت دارم » را با من بسيار بگو !

   آدم برفی   

تو را ساختم با اون برفا آدم برفی

تو اون شب اومدی دنيا ، ادم برفی

شبی که عمرش از هر شب درازتر بود

به اون شب ما می گيم شب يلدا آدم برفی

يه جورايی من و تو عين هم هستيم

توام تنها منم تنها آدم برفی

من عاشق بودم و خواستم پناهم شی

توام عاشق بودی اما ،آدم برفی

همه انگار پی اونن که کم دارن

تو بودی  عاشق گرما آNم برفی

منم از عشقم و اسمش واست گفتم

نوشتم با دسام زيبا آدم برفی

تو خنديدی و گفتی قلبت از يخ نيست

تو عاشق بودی عين ما آدم برفی

تو گفتی که براش می ميری و مردی

آره مردی همون فردا آدم برفی

 بچه بودم نه ديگه منتظر زنگ بودم
 نه ديگه واسه تو مثل تو دلتنگ بودم
بچه بودم تو نبودي شبا زود خوابم مي برد
 دل كوچيكم فقط غصه بازي رو مي خورد
 بچه بودم چه قدر صاف و روون مي خنديدم
 خوبيش اين بود كه ازت نمي خوامت نمي شنيدم
 بچه بودم همه ام مثل خودم بچه بودن
 نرم و ساده مث خاكاي توي باغچه بودن
 بچه بودم خبر از تو خبر از دروغ نبود
 سر فكراي پريشون انقدر شلوغ نبود
 بچه بودم همه چي درست مي شد ، سخت نبود
 هيچكي اندازه ي من اونروزا خوشبخت نبود
 بچه بودم دلمو هنوز كسي نبرده بود
 هنوزم خدا اونو دست خودم سپرده بود
 بچه بودم قدرمو زمونه بيشتر ي دونست
 كوچمون حالا منو از تو كه بهتر مي دونست
بچه بودم كسي بيخود منو اذيت نمي كرد
 مث تو ميون بازيا خيانت نمي كرد
 بچه بودم كسي مثل تو باهام بد نمي شد
 بي توجه از كنار رؤياهام رد نمي شد
 بچه بودم نبود اون كسي كه بهم راس نمي گفت
 مث تو هيچكي بهم هر چي دلش خواس نمي گفت
بچه بودم عالمي بود آخه عاشق نبودم
 از دس چشماي تو ، تو حسرت دق نبودم
بچه بودم بدون هيچ غصه اي رفتم شمال
 لب دريا خونه هاي ماسه هاي ، بوي بلال
بچه بودم توي قايق بي تو خيلي خوش گذشت
 دنيا رو كاش مي دادم سالاي رفته بر مي گشت
 بچه بودم خبر از خواهش و التماس نبود
 لا به لاي دفترام ،‌ جز دو تا برگ ياس نبود
بچه بودم عكس تو باعث دردسر نشد
 جز تو هيچكي باعث رفتن به سفر نشد
بچه بودم انقدر از سادگيا دور نبودم
 واسه گوش دادن به تو ، انقدر مجبور نبودم
 بچه بودم كسي مثل تو منو رنج نداد
 برد و باخت تلخ ما مزه شطرنج نداد
 بچه بودم دلم از هيچكسي ناراضي نبود
 فكر و ذكرم پيش هيچ چيزي به جز بازي نبود
 بچه بودم آسمون يه عالمه ستاره داشت
 غصه مون هر چي كه بود يه دنيا راه چاره داشت
 بچه بودم و قهر و آشتيم روي هم لحظه نبود
 اخم و دردم واسه حرفي كه نمي ارزه نبود
 بچه بودم بيشتر از اين زمونا در مي زدن
 اونروزا بزرگترا بيشتر به هم سر مي زدن
 بچه بودم قلباي تو دفترم حقيقي بود
 روي دفتر خاطراتم عكس جوجه تيغي بود
 بچه بودم چقدر شعراي خوب بلد بودم
 كندن اسما رو رو درخت و چوب بلد بودم
 بچه بودم چشم تو در به درم نكرده بود
 اونروزا فكر و خيالت ،‌ خبرم نكرده بود
بچه بودم روزاي هفته شبيه هم نبود
 حواسم پهلوي اينكه چي بهت بگم نبود
 بچه بودم شادي پر بود تو دل بادكنكم
آخر اون روزا كسي بود كه بياد به كمكم
بچه بودم غروبا بوي غريبي نمي داد
 كسي هديه به كسي ساعت جيبي نمي داد
 بچه بودم اگه مثل حالا مجنون مي شدم
 از بزرگ شدن واسه ابد پشيمون مي شدم

هیچکس لیاقت اشک های تورا ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث اشک ریختنت نمی شود

نشد یه قصری بسازم پنجرهاش ابی باشه
نشد یه قصری بسازم پنجرهاش ابی باشه
من باشم و اون باشه و یک شب مهتابی باشه
نشد یه جا بمونه و آخر بشه ماله خودم
حتی یه بار یادش نموند ماه و روز تولدم
با همه التماس من نشد دیگه نره سفر
شعرام بجز اون روی هر دیوونه ای گذاشت اثر
نشد برم بغل بغل واسش شقایق بچینم
نه این که من نخوام برم نزاشت گلهارو ببینم
نشد همه دعا کنن همیشه اون باشه پیشم
یکی میگفت خواب دیده که اون گفته عاشقش میشم
اما نشد ، اما نشد قسمت ما یه لحظه ی روشن و خوش
پیغام واسش فرستادم بیا بازم منو بکش
نسد که نشکنه بازم این چینی شکستنی
هیچ جای دنیا ندیدم هیچ جای دنیا ندیدم
عجب چشای روشنی
باور نکرد یه موژشو به صدتا دریا نمیدم
یه تار مو خواستم نداد گفت به تو دنیا نمیدم
راست میگه هر چی اون بگه راست میگه هر چی اون بگه
من کجا و دیوونگی
چه جوری به حرفش گوش کنم
اون گفت بچسب به زندگی
خلاصه آخرش نشد ما گل سرخ رو بو کنیم
اون گفت برو که بتونیم خوب حفظ آبرو کنیم
نشد یه بار برسم به آرزوهای محال
یه خاطره مونده برام با یه سبد میوه کال
نشد منم واسه یه بار به آرزوهام برسم
گذشته کار از کارمون
دیر شده به خدا قسم
نشد به موقع این کویر ابری بشه بارون بگیره
نشد خودش آینه که هست بیاد و شمعدون بگیره
نشد بپاچم زیر پاش عطر گل محمدی
نشد بهم جواب بده
حتی بهم بگه بدی
نشد دوستت دارم بگه
به من که نه به دیگری
نشد یه بارم رد بشه
از روی شعرا سرسری
نشد یه کاری بکنه
که بدونم دوستم داره
آتیش گرفتم و یه بار
نگام نکرد بگه آره
نشد یه بار حرف بزنه
نزاره پای سرنوشت
نشد یه شب نگم خدا الهی که بره بهشت
نشد بشه یه بار واسش یه فال حافظ نگیرم
نشد تو رویاهام براش روزی هزار بار نمیرم
نشد بره
نشد نره
نشد بخواد
نشد بیاد
نشد ولی
شاید بشه
واسم دعا کنید
زیاد
از شما پنهون نکنم
یه حرفهایی بهم زده
گفته همین روزا میاد
اما هنوز نیومده
قصه داره تموم میشه
مثل تموم قصه ها
فقط واسم دعا کنید
اول خدا بعدا شما
قصه داره تموم میشه
مثل تموم قصه ها
فقط واسم دعا کنید
اول خدا بعدم شما

سلام بهونه قشنگ من برای زندگی

آره , منم , همون دیوونه همیشگی

فدای مهربونیات , چه میکنی با سرنوشت

دلم برات تنگ شده بود , این نامه رو برات نوشت

حال منو اگه بخوای , رنگ گلهای قالیه

جای نگاهت , بدجوری تو صحن چشمات خالیه

ابرها همه پیش منن , اینجا هوا پر از غمه

از غصه هام هر چی بگم , جون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود , رفتم کنار آسمون

فریاد زدم یا تو بیا , یا منو پیشت برسون

فدای تو

نمیدونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقتو واست بگم , به آخر خط رسیدم

رفتیو من تنها شدم با غصه های زندگی

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی

نمیدونی چقدر دلم تنگه برای دیدنت

برای مهربونیات , نوازشات , بوسیدنت

بخاطرت مونده یکی , همیشه چشم براهته

یه قلب تنها و کبود , هلاک یه نگاهته

من میدونم

همین روزا عشق من از یادت میره

بعدش خبر میدن بیا

که داره دوستت میمیره

روزات بلنده یا کوتاه ... ؟

دوست شدی اونجا با کسی ... ؟

بیشتر از این منو نذار تو غصه و دلواپسی

یه وقت منو گم نکنی , تو دود اون شهر غریب

یه سرزمین غربته , با صد تا نیرنگو فریب

فدای تو

یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه

غم غریبی عزیزم , سرد و شکستت نکنه

چادر سر لطیفتتو از رو شبا پس نزنی

تنگ بلور  آبتو یه وقت ناغافل نشکنی

اگه واست زحمتی نیست

بر سر عهدمون بمون

منم تو رو سپردمت , دست خدای مهربون

راستی دیروز بارون اومد

منو خیالت تر شدیم

رفتیم تو قلب آسمون

با ابرها همسفر شدیم

از وقتی رفتی آسمونمون پر از کبوتره

زخم دلم خوب نشده

از وقتی رفتی بدتره

غصه نخور تا تو بیای , حال منم اینجوریه

سرفه های مکررم , مال هوای دوریه

گلدون شمعدونیمونم

عجیب واست دلواپسه

مثل یه بچه که بار اوله میره مدزسه

تو از خودت برام بگو

بدون من خوش میگذره... ؟

دلت میخواد میومدم

یا تنها رفتی بهتره ... ؟

از وقتی رفتی تو چشام

فقط شده کاسه خون

همش یه چشمم به دره

چشم دیگم به آسمون

یادت میاد

گریه هامو ریختم کنار پنجره

داد کشیدم تو رو خدا نامه بده

یادت نره !!!

یادت میاد خندیدیو , گفتی حالا بذار برم

تو رفتیو من تا حالا , کنار در منتظرم

امروز دیدم دیگه داری منو فراموش میکنی

فانوس آرزوهامونو داری خاموش میکنی

گفتم واست نامه بدم

نگی عجب ! چه بی وفاست

با اینکه من خوب میدونم

جواب نامه با خداست

عکسای نازنین تو

با چند تا گل کنارمه

یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه

تنها دلیل زندگیم

با یه غمی دوست دارم

داغ دلم تازه میشه اسمتو وقتی میارم

وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر ؟

مگه نگفتم چشاتو از چشم من هیچ وقت نگیر ؟

حرف منو به دل نگیر

همش مال غریبیه

تو رفتی , من غریب شدم

چه دنیای عجیبیه !

زودتر بیا , بدون تو , اینجا واسم جهنمه

دیوار خونمون پر از سایه غصه و غمه

تحملی که تو دادی

دیگه داره تموم میشه

مگه نگفتی همه جا مال منی تا همیشه ؟

دلم واست شور میزنه این دلو بی خبر نزار

تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نزار

فکر نکنی از راه دور دارم سفاترش میکنم

به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش میکنم

اگه بخوام برات بگم شاید بشه صد تا کتاب

که هر صفحش قصه چند تا درده و چند تا عذاب

میگم شبا ستاره ها تا میتونن دعات کنن

نورشونو بدرقه پاکی خنده هات کنن

یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل میزاره

مریم , همون کسی که بیشتر از همه دوست داره

بذار یواش  شروع کنم ، سلام  گلم ، هم نفسم

 آرزوهام  راضی شدن ،  دیگه  بهت  نمی رسم

  گفتم  چیا گفتی  بهم ،  گفتی که آینده  داری

دنیا همش  عاشقی  نیست ،  گریه داری ،  خنده داری

  گفتم  که گفتی  من باشم به  لحظه هات  نمی رسی

 به قول دل شاید دلت گرو باشه  پیش کسی

  خلاصه گفتم  که چشات  قصد  رسیدن  نداره

 رؤیاها  کاله  و دسات  خیال  چیدن نداره

 گفتم  که گفتی  زندگی ت  غصه داره ،  سفر داره

 هم  واسه من هم واسه تو  با هم بودن  خطر داره

 گفتم  تو گفتی  رؤیاها  مال شبای  شاعراس

  شهامتو  کسی داره  که شاعر  مسافراس

  مسافرا  اون آدمان که با حقیقت می مونن

 تلخیاشو خوب می چشن ،  غصه هاشو خوب می دونن

 گفتم  فقط می خوای واست  یه حس  محترم باشم

 عاشقیمو  قایم کنم ،  تو  طالع  تو کم  باشم

 گفتم  که گفتی  ما دو تا بهدرد هم نمی خوریم

 ولی  یه جا  مثل همیم  ،  هر دومون  از قصه  پریم

  گفتیم  تو گفتی  می تونیم  یادی کنیم  از همدیگه

 اما کسی  به اون یکی  لیلی  و مجنون نمی گه

  گفتم  تو  گفتی  سهممون از زندگی  جدا جداس

 حرف تو رو چشم منه ،  اما اینام  دست خداس

  هر چی  که تو گفته بودی ، گفتم  به دل بی کم  و بیش

  حال خودم  ؟  نه  راه پس  مونده  برام نه راه پیش

 این حرفای خودت  بوده ،  از من دیوونه تر دیدی ؟

اصلا  نگفتم  اینا رو  خودت دیدی  یا شنیدی

  دلم  که حرفاتو  شنید ،  اول  که باورش  نشد

  ولینه ،  بهتره  بگم ،  نفهمیدش ، سرش  نشد

  یه جوری  مات و غمزده ،  فقط  به دورا  خیره شد

  زنگ  ازرخش  نه ،  نپرید ،  شکست و مرد و تیره شد

  بلور  رویا هام  ولی چکید ،  مث  خواب تگرگ

  آرزوهام  از هم پاشید ،  رسید ته کوچه ی مرگ

  راستش  ازم چیزی  نموند ،  به جز همین  جسم  ظریف

 خوب می دونی  چی می کشه  غریب تو  خونه ی حریف

نگی چرا نوشته هام  لطیف  و عاشقونه نیست

 رؤیا و آرزوم که هیچ ،  حتی  دل دیوونه نیست

  زیبا باید  تنهایی  من این  نامه روسیا کنم

  رسم  گذشتهها  می گه باید  به تو نگا کنم

 حرفاتو  گفتم  به خودت ،  ببینی  راستی  تو زدی

  اصلا  توی  ذات  تو هست  ، یه همچی  چیزی  بلدی ؟

 اگر تو بیداری  بودی  ،  بشین  میادش  خبرم

  اگر نگفتی  بنویس ، من می خوام  از خواب بپرم

  دوست  دارم  چه توی  خواب ، چه توی  مرگ و بیداری

 فدای یک تار موهات ،  که  تو  من و دوس نداری

  مواظب  آدما باش ،  زندگی گرگه  زیبا جون

  خدای رویای  منم ،   هنوز  بزرگه  زیبا جون